Beemstermasters

Als training voor de Roparun heb ik afgelopen weekend meegedaan aan de Den Helder  Maastricht estafette van 415 km.  Zaterdagochtend om 02.00 uur vertrokken we uit Den Helder. Bus A met 6 lopers en een vaste  fietser.  Bus B met 7 lopers waarvan er om beurten één ging  fietsen. 

We liepen telkens 800 meters. De rit was verdeeld  in stukken van rond de 30 km per bus, deze afstand werd telkens iets minder, dat werkt goed,  want een stuk van 20 km afleggen wordt dan opeens een makkie (tussen de oren). Vanaf de tweede ochtend rond een uur of 9 liepen we elk 600 meters. In het heuvelachtige Limburg werden de lopers die een steil stuk voor hun kiezen kregen zelfs al afgelost na 300 meter. Op deze manier werd de snelheid er in gehouden en herstellen de lopers sneller.

De eerste ochtend raakte de ketting van de fietser  van bus B stuk en was niet meer te repareren. Er was dus nu nog maar 1 fiets over voor beide bussen. Maar je raad het al…Einde van de ochtend kreeg deze ene fiets een lekke band!  Deze fiets bleek een speciaal ventiel te hebben waar we niet de juiste fietspomp voor bij ons hadden. Bus A ging dus in hun verdiende rustpauze op zoek naar een fietsenmaker....En geloof me, daar ben je dan niet echt heel blij mee!

De catering onderweg was prima verzorgd.  Het motto tijdens zo een loop is echt  “Eten wat je eten kan”.  Als je moe begint te worden heb je al gauw niet zo een trek of ben je gewoon te moe om te eten.  Maar aangemoedigd door Gerard, die vrat als een vuilnisvat, gingen bij mij de broodjes knakworst en broodjes bal met mayo, de nassie en de bami er ook prima in!

De tweede nacht werd al wat pittiger. Omdat het heel donker was en we maar 1 fietser hadden, bleef de bus de eerste 600 meter achter de loper om het pad te verlichten na 600 meter haalde de auto de loper in. Dat werkte ook prima, want op het moment dat je ingehaald werd wist je dat je niet zo ver meer hoefde! Ik mocht in deze nacht (van 4 uur tot 6 uur ’s morgens) een fietsbeurt doen.  Het was bijzonder koud en na 15 km begon ik echt af te tellen naar het moment dat ik alsjeblieft weer van de fiets af mocht want ik vond het best lastig.. ... Af en toe haalde je een ander team in of werden we ingehaald door een ander team, dan ben je weer even wakker maar verder is het heel stil en donker onderweg! Je mist dan echt even de adrenalinestoot die je als loper wel krijgt van het rennen.

In Limburg trotseerden de mannen van mijn bus de Cauberg met zijn allen tegelijkertijd. Andere Teams moedigden ons aan en knikten begrijpend, want ja, die Cauberg die wil elke man natuurlijk op zijn naam hebben staan. Rond 14 uur bereikten we het zonnige Maastricht!  Deze estafette was voor mij een goede training voor de Roparun.  Ik heb weer veel geleerd, het lopen is natuurlijk belangrijk en blessures voorkomen staat bovenaan het prioriteiten lijstje.  Maar het slaaptekort is toch echt wel het grootste te takkelen probleem… Als je twee nachten niet slaapt stort je echt in! Dus tip voor de iedereen die meegaat met de Roparun: Neem oordoppen en ooglapjes mee en probeer zoveel mogelijk te slapen! Welterust ik ga nu nog even een tukkie doen!

Groetjes, Martine

Ps, vanavond hebben mijn spieren een avondje rust en ben ik niet op CST!

Met groet,

Martine